غير عمل او بشكند و تباه شود و قصابى كه حيوان را حرام كند و خياطى كه جامه را بر خلاف دستور صاحب جامه بدوزد ضامن است و بعضى گويند آن را كه به عمل خود او فاسد نشود ضامن نيست به نظر مىرسد فرق ميان اين دو در ضمان ممكن نباشد خصوصا در عمل زيرا كه هر چه خود فاسد كند مىگويد دزد برده و از او قبول مىشود . فصل دوم - مزارعه و مساقات مزارعه قراردادى است ميان صاحب زمين و برزگر كه غله و حبوب بكارد و پرورش دهد و سهمى از محصول بردارد و باصطلاح امروز گاوبندى از اقسام مزارعه است و مساقات قرارداد ميان صاحب باغ است و باغبان كه درختان را بپرورد تا ميوه آورد سهمى از ميوه از آن او باشد و هر دو عقد لازم است چون منعقد شود هيچ يك حق فسخ ندارند مگر به رضاى يكديگر يا در موارد تخلف و نقض مقصود . در مزارعه پنج شرط است : عقد لفظى مانند ديگر معاملات با شرائط صحت كه در بيع و اجاره گذشت 2 - آن كه محصول مشاع ميان مالك و برزگر قرار دهند .